Een diabeteszorgvrager (type I), 39 jaar:“De uitvoerige uitleg van de diabetesverpleegkundige gaf mij een veilig gevoel.” “Ik wist totaal niet wat suikerziekte was, toen ik het bleek te hebben. De diabetesverpleegkundige gaf mij toen algemene informatie, uitleg en instructie over het spuiten van insuline. De volgende dag ging ze met mij ontbijten. Ze keek of het spuiten lukte en hoe ik me voelde na het eten. Ik leerde een dagboekje bijhouden van mijn glucosewaardes voor het eten, waardoor ik uitschieters weer kon normaliseren. De eerste maanden hadden we wekelijks contact met elkaar. Zo hebben we een vertrouwensband opgebouwd. In het begin ging er nog veel langs me heen. Het gaf mij een veilig gevoel dat ik veel uitleg kreeg en mocht bellen als het nodig was. Ik ben echt geschrokken van de mogelijke complicaties op lange termijn en heb ook over die angstbeelden gesprekken gevoerd met haar. Zij heeft me geleerd hoe ik mijn aandacht kan richten op het voorkomen daarvan.”
Een diabeteszorgvrager (type I), 39 jaar:“Een verpleegkundige zit gevoelsmatig meer naast je dan tegenover je.” “Ik zie de diabetesverpleegkundige regelmatig voor controles, overleg en om bij te praten. Ook al heb ik er al sinds mijn tienertijd ervaring mee, het blijft een voortdurend proces. Er zijn zoveel ontwikkelingen op de markt, dat het zinvol blijft om je te laten voorlichten. Laatst bleek er toch weer nieuwe en betere software op de markt te zijn voor mijn glucosemeter. Ook zijn mijn problemen gemakkelijker bespreekbaar met haar, dan met de specialist. Gevoelsmatig zit een verpleegkundige meer naast je, en een arts tegenover je.”
Een diabeteszorgvrager (type II), 69 jaar:“Ik wist niet wat me overkwam, toen ik te maken kreeg met de diabetesverpleegkundige.” “Via mijn internist kwam de diabetesverpleegkundige in beeld. Ik wist niet wat me overkwam. Ze neemt alle tijd voor je, regelt bijna geheel de suiker en ze weet er ook alles van. Ze loopt alle klachten na, bekijkt complicaties en beoordeelt of er een verwijzing nodig is naar bijvoorbeeld de podotherapeut. Ook geeft ze spuitadviezen, waarbij de arts over haar schouder meekijkt. Je kunt merken dat zij met de specialist een twee-eenheid vormt. Ik schrijf mijn vragen altijd op. Als een bepaalde dosering niet werkte in een bepaalde situatie bespreek ik dat op het spreekuur. Bij de verpleegkundige is er ruimte voor dit soort vragen. Ze is echt de spil, de vraagbaak. Je kunt er alles kwijt.”
