Spring naar de content

Blog Diana Geers: 'Papa, wat gebeurt er als je dood bent?'

In mijn vorige blog schreef ik over Willem en Lieke en hun twee jongens: Jan van 8 en Kees van 11 jaar. Willem is ongeneeslijk ziek en zal op korte termijn overlijden. Een week na mijn eerste bezoek ga ik weer bij het gezin langs. Dit keer om met Jan en Kees over de naderende dood van papa Willem te praten.

Bij binnenkomst bekijken de kinderen mij nieuwsgierig. Ik vertel ze hoe ik heet en vraag of ze weten wat ik kom doen. Jazeker dat weten ze: ik kom omdat papa ziek is en dood gaat. En daar gaan we met elkaar over praten. Ze lijken er nog niet al te zwaar aan te tillen.

Aan de keukentafel begint Jan meteen te kletsen: “Wat gebeurt er eigenlijk met papa als hij dood gaat?”. Willem vertelt het volgende prachtige verhaal. Hij vertelt de jongens dat hij het vreselijk verdrietig vindt dat hij hen en mama achter moet laten maar voor de dood is hij niet bang. Zijn lichaam houdt er dan mee op, niets doet het meer. En papa zelf, zijn ziel, vliegt dan weg uit zijn lichaam. Dat kan je niet zien. Maar hij zal altijd ergens bij ze in de buurt blijven omdat hij zoveel van ze houdt en dat altijd zal blijven doen. “Ja maar”, zegt Kees verdrietig, “ik kan je dan nooit meer iets vragen”. Willem trekt hem bij zich op schoot en zegt: “Ja hoor, dat kan je wel. Je kunt me altijd zachtjes in je hoofd vragen stellen en dan krijg je ook in je hoofd een antwoord van mij”. Kees kijkt hem ongelovig aan. Hoe kan dat nou? Willem zegt dat hij bijna zeker weet dat dit nu ook al regelmatig gebeurt. Als Jan of Kees kattenkwaad uithalen, en ze denken dan aan papa, weten ze dan wat papa zou zeggen? “Ja”, roept Jan, “toen ik vorige week een doelpunt maakte bij het voetballen toen wist ik dat jij tegen mij zou zeggen ‘goed gedaan jongen!’ en thuis zei je dat ook echt tegen mij.” “Heel goed”, zegt papa. “Zo gaat dat ook als ik dood ben. Als jullie dan iets aan mij willen vragen, dan moet je aan mij denken en dan weet je wat ik tegen je zou zeggen.” “Nou”, zegt Kees, “dan ga ik heel veel aan je vragen en heel veel aan je denken als je dood bent.” Willem geeft zijn beide jongens een dikke knuffel terwijl Lieke met natte ogen dit tafereel aanschouwt. Tot slot vertelt Willem de jongens dat zij niet alleen aan hem dingen moeten vragen. Want nu weet hij ook niet op alle vragen altijd een goed antwoord en dat zal na zijn dood niet anders zijn. Daarom moeten ze hun vragen óók altijd aan mama stellen want zij weet het aller- allermeest van allemaal.

Bij mijn vertrek bedank ik Willem en Lieke voor het feit dat ik getuige heb mogen zijn van dit bijzondere en o zo liefdevolle familiegesprek. Ik ben geraakt en geroerd door wat ik heb gezien en gehoord.

Na afloop vertelt Willem mij dat hij boeken van Manu Keirse heeft gelezen en dat deze hem hebben geholpen om de woorden te vinden om met zijn kinderen de gesprekken te voeren over zijn ziekte en naderende dood.



KOM IN CONTACT

    CONTACT
Zorgbrug logo
Cookies op zorgbrug.nl

Zorgbrug is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

zorgbrug.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via zorgbrug.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.