Spring naar de content

'Persoonlijke ervaring inbrengen of niet?'

Diana Geers werkt vanuit ZorgBrug als palliatief verpleegkundige. Dat doet ze in het Groene Hart Ziekenhuis maar ook bij patiënten thuis. Ze blogt over haar werk en de situaties die ze meemaakt. Die geven vaak stof tot nadenken.

Karel is een man van 54 jaar en woont met zijn vrouw Elly. Karel ligt in de woonkamer op een hoog-laagbed. Hij weet en voelt dat zijn tijd van leven beperkt is. Hij is al lange tijd ziek maar is de afgelopen twee weken snel achteruit gegaan. Met Elly kan Karel goed praten over wat deze situatie voor hen betekent, over hun wensen en behoeften en wat ze van elkaar nodig hebben. Ze stralen veel liefde en saamhorigheid uit.

Hun belangrijkste vraag aan mij is: “Wat vertellen we moeder?”. De moeder van Karel is 85 jaar oud en weduwe. Na het onverwachte overlijden van een jongere broer, is zij maanden van slag geweest. Het verlies van haar kind was te zwaar om te dragen. Karel en zijn broers en zussen hebben zich toen grote zorgen om haar gemaakt. Daarom denken Karel en Elly dat het beter is om haar niets te vertellen over de ziekte van Karel en het naderend overlijden. Ik heb daar, mede door persoonlijke ervaringen, andere gedachten bij. Daar willen ze wel meer van weten.

Ik vertel ze over een vergelijkbare situatie binnen mijn familie. Ook ik heb een broer die op jonge leeftijd is verongelukt én een broer die jaren later aan een ziekte is overleden. De dood van mijn jongste broer was, vooral voor mijn ouders, veel moeilijker te verwerken. Het kwam abrupt, we hebben geen afscheid kunnen nemen en er was die nare gedachte van: ‘wat als….. dan…. en was het niet gebeurd’.

Bij mijn oudere broer ging het anders. Toen hij ziek werd was mijn moeder weduwe. Zij en mijn broer hadden een sterke band. Tijdens zijn ziekte hebben ze samen veel gepraat, gehuild en gelachen. Ze heeft zijn ziekteproces van dichtbij meegemaakt en is, samen met hem en de rest van de familie, naar het onvermijdelijke toe gegroeid. Ze heeft hem vreselijk gemist maar het verdriet en de pijn was minder scherp dan bij mijn andere broer. Dat verdriet is altijd een open wond gebleven. Gesterkt door mijn verhaal besluiten Karel en Elly hun moeder dan toch maar bij alles te betrekken en haar eerlijk te informeren.

Tijdens een later bezoek vertelt Karel hoe zijn moeder op het slechte nieuws heeft gereageerd. Na de eerste schok heeft zij haar centrale moederrol weer op zich genomen. Haar huis is voor haar kinderen, net als vroeger, weer het centrum. Het is de plaats waar ze elkaar treffen om over Karel te praten en hun emoties te delen. Regelmatig wordt er samen met de familie gegeten. Moeder voelt dat ze nodig is en heeft aangegeven dat ze blij is dat ze overal bij betrokken wordt. Het helpt haar om haar gevoelens van onmacht en verdriet om te zetten in actie. Ook met Karel kan ze haar verdriet delen en ook kan ze hem nog vertellen hoeveel ze van hem houdt, welke herinneringen ze koestert en hoe blij ze is dat hij haar zoon is. Hij kan op zijn manier nu ook afscheid van haar nemen en haar zeggen wat hij nog zeggen wil.

Ik ben blij dat ik met mijn persoonlijke verhaal van betekenis heb kunnen zijn voor deze mensen.



KOM IN CONTACT

    CONTACT
Zorgbrug logo
Cookies op zorgbrug.nl

Zorgbrug is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

zorgbrug.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via zorgbrug.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.