Spring naar de content

Interview Petra Snoep - 'Een zorgeloos ontslag uit het ziekenhuis'

Patiënten en bezoekers krioelen door elkaar als ik op een woensdagochtend de entreehal van het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda binnen stap. Het duurt dan ook even voor ik bij de receptie kan vertellen waar ik voor kom: niet voor een behandeling, maar voor een interview. Petra Snoep is transferverpleegkundige en ik heb haar gevraagd of ze voor het blog van VWS wil vertellen over haar beroep. Dat beroep is namelijk onmisbaar, maar toch relatief onbekend. Op weg naar haar werkplek wordt duidelijk waarom. We laten de drukte en de ene na de andere lange gang achter ons en komen uiteindelijk terecht in een verstopt kantoortje in een uithoek van het gebouw. Petra: ‘We zijn onzichtbaar, zowel voor patiënten als voor collega’s. Dat moet anders.’

Zorgeloos ontslag

Ze legt uit: ‘Een transferverpleegkundige houdt zich niet bezig met de zorg voor patiënten in het ziekenhuis, maar met de zorg die ze nodig hebben nadat ze uit het ziekenhuis zijn ontslagen, thuis of in een andere zorginstelling. Dat lijkt minder urgent dan het werk van onze collega’s aan het bed, maar vergis je niet: per jaar zijn er zo’n 4500 transfers in ons ziekenhuis. En patiënten maken zich vaak grote zorgen over waar ze terechtkomen als ze het ziekenhuis uit komen. Vaak denken ze dat ze aan hun lot worden overgelaten. Ze hebben geen idee dat er verpleegkundigen in het ziekenhuis werken die zich juist met de periode na hun ontslag bezighouden.’

Petra is inmiddels al zo’n 14 jaar (‘of zou het zelfs al 16 of 17 jaar zijn?’) transferverpleegkundige. Ze begon haar carrière als wijkverpleegkundige, dus ze verleende zorg bij mensen thuis. Daarna is ze in een ziekenhuis gaan werken en is ze zich gaan bemoeien met taken die nu onder transferverpleegkunde vallen. Een specifieke opleiding voor deze functie bestond toen nog niet. Nu wel. Na de HBO-opleiding Verpleegkunde kun je voor de vervolgopleiding Transferverpleegkunde kiezen. Het is namelijk een beroep waarin je van veel markten thuis moet zijn.

 

Drie taken

Petra: ‘Grofweg bestaat mijn functie uit drie taken. Om te beginnen bespreek ik met de patiënt en zijn familie welke zorg hij of zij na ontslag uit het ziekenhuis nodig heeft. Dat doe ik op basis van mijn eigen medische/verpleegkundige kennis, maar ook de wensen van de patiënt zelf vormen hierbij een belangrijk uitgangspunt. Om die te achterhalen zijn goede gesprekstechnieken onmisbaar. Patiënten gaan er namelijk meestal niet vanuit dat ze iets te kiezen hebben en denken daar van tevoren niet over na. Natuurlijk geef ik wel aan op welke zorg ze wel en geen recht hebben en soms is het nodig het bijbehorende financiële plaatje door te nemen. Kennis van wet- en regelgeving is hierbij belangrijk. Vervolgens ga ik aan de slag. Ik heb overleg met zorgverleners binnen en buiten het ziekenhuis over de benodigde zorg en regel het papierwerk en de hulpmiddelen. En ten slotte houd ik goed in de gaten of alles loopt zoals is afgesproken. Kennis van de sociale kaart en het hebben van de juiste contacten zijn hierbij essentieel.’   

Transferverpleegkunde verschilt dus nogal van de ‘normale’ verpleegkunde. Petra heeft ook de medische kennis, maar zet die op een andere manier in. ‘Mijn collega’s aan het bed zijn er vooral op gericht de zorg te geven die nodig is tijdens de medische behandeling en stellen zich in op een zo snel mogelijk ontslag. Maar een transitie kan voor een kwetsbare oudere patiënt ziekmakend zijn. Door te analyseren welke zorg nodig is en die goed te regelen is dat te voorkomen. Ik weet door mijn gesprekken met de patiënt en zijn familie meer van de patiënt. Ik ken niet alleen zijn medische achtergrond, maar weet ook wat zijn persoonlijke wensen zijn. Die betrokkenheid bij de patiënt vind ik het mooiste aan mijn werk. Je ziet een last van de schouders van patiënten af vallen als ze merken dat ze er niet alleen voor staan.’

 

Zichtbaarder

Wat dat betreft zit Petra dus op haar plek. Maar, zoals ze direct al aangaf, ze zou wel graag zien dat haar werkplek zichtbaarder wordt in het ziekenhuis. ‘Patiënten en collega’s moeten zo bij ons binnen kunnen lopen. Ze moeten weten dat we er zijn, waar we zijn en wat we doen. Dat is nu niet het geval. Ik en mijn collega's voelen zich gast in eigen ziekenhuis en te weinig onderdeel van het proces. En dat is wel nodig voor een goede samenwerking met collega's en tevreden patiënten.

Net als op veel andere plekken in de zorg is er op de afdeling transferverpleegkunde een tekort aan personeel. Wat promotie voor de functie wil Petra dan ook wel doen: ‘Het is een veelzijdig beroep en het geeft veel voldoening. Wel is het een drukke baan. De verantwoordelijkheid is groot en ik heb ook regelmatig te maken met boze mensen. Ik communiceer op allerlei manieren en vaak voor meerde patiënten tegelijk. Daar kan makkelijk iets misgaan. Bovendien stroomt mijn voicemail geregeld vol als ik even een gesprek voer. Enige stressbestendigheid is dus wel gewenst. Maar realiseer je: werken in de zorg doe je omdat het zoiets als je roeping is, niet omdat alle werkzaamheden altijd zo leuk zijn. Zorg verlenen doe je meer vanuit een intrinsieke drive om anderen te helpen.’



KOM IN CONTACT

    CONTACT